Milanówek to niegdysiejsze podwarszawskie letnisko, lezące na trasie kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, utworzone w 1899 roku przez parcelację części majątku ziemskiego należącego do Michała Lasockiego.
Nie wiemy czy parcelacja majątku wynikała z konieczności finansowej, czy raczej z marzenia Michała Lasockiego, by swój majątek ziemski przekształcić w modne, podwarszawskie letnisko wzorowane na tak zwanych miastach -ogrodach.
Pod parcelację wybrano tereny porośnięte lasem sosnowym oraz lasem mieszanym- pozostałościami puszczy jaktorowskiej. Na wydzielonych działkach szybko powstawały domy letniskowe, pensjonaty oraz okazałe wille, a wśród nich Willa Ostromir.

Zdjęcie willi z lat 30 XX wieku. Willa “Ostromir” zwyczajowo nazywana jest Willą „Pod Góralem” od fresku przedstawiającego górala na koniu przekraczającego strumień. Malowidło powstało w okresie międzywojennym, znajdowało w się w podcieniu drzwi frontowych. W okresie powojennym zostało niestety zamalowane i zniszczone.

Nadawanie imion nieruchomościom, szczególnie w miejscowościach letniskowych, było bardzo popularne na początku XX wieku. Zwykle nazwy willi były związane z imionami właścicieli, na przykład Willa Marysin, Stefin, Hanusin, Zosinek. Nazwy willi milanowskich były nadawane już w momencie sprzedaży działki. Wymieniano je w akcie notarialnym i w nowo założonej księdze wieczystej danej nieruchomości, chociaż były to działki niezabudowane. W pierwszym wpisie – akcie sprzedaży działki przez Michała Lasockiego małżeństwu Zofii i Piotrowi Janickim, widnieje nazwa: Willa Ostromir. Ta dość oryginalna i tajemniczo brzmiąca nazwa to starosłowiańskie imię – Ostromir. W dawnych słowiańskich imionach każdy człon niósł konkretne znaczenie i symbolikę.
Słowo “ostr”, od którego pochodzi dzisiejszy “ostry oznaczał przedmiot spiczasty, o spiczastym zakończeniu, szpikulec. W kontekście geograficznym ostr, ostrów określał wyspę rzeczną, kępę a także teren wyniesiony i zalesiony. Słowo “ostry” określało także cechy charakteru i znaczyło:   przenikliwy, bystry, ostry w działaniu.
Drugi człon imienia – mir – to pokój, ład, harmonia, świat.
A więc nazwę willi – Ostromir  można odnosić do jej architektury i stylu zakopiańskiego, którego cechą charakterystyczną są spadziste dachy z ostrym kątem nachylenia oraz umieszczone na szczytach dachów sterczyny tak zwane pazdury. Ponadto położenie willi – na działce wydzielonej z lasu, który uległ parcelacji.
Willa, której harmonijna architektura jest w zgodzie i harmonii z otoczeniem przyrody, zachowuje ład powstającego letniska.
To typowa konstrukcja dla dawnych imion słowiańskich, w których łączono cechy charakteru z wartościami ważnymi dla wspólnoty. Imię Ostromir jest niezwykle rzadkie. Użycie go jako nazwy własnej dla wilii, odzwierciedlało zapewne konkretne intencje i aspiracje jej budowniczego dotyczące nie tylko architektury, ale także życia w willi i powstającym Letnisku.

zdjęcie aktu notarialnego w języku rosyjskim z księgi wieczystej: “Milanówek Las Górny” z podkreśloną nazwą willi.

Historia Willi Ostromir zaczyna się w październiku 1911 roku, kiedy to młody architekt (miał wówczas 27 lat!) Piotr Janicki, wraz ze swoją małżonką Zofią, kupują od właściciela ziemskiego Michała Lasockiego działkę wydzieloną z majątku Milanówek Las Górny.

Piotr Janicki (na zdjęciu siedzi pierwszy z lewej), prowadził przedsiębiorstwo architektoniczno-budowlane. Jego biuro, według reklamy zamieszczonej na rozkładzie jazdy pociągów, znajdowało się w „domu własnym w Milanówku, przy ulicy Sienkiewicza”. Czyli Willa Ostromir jest niejako “wizytówką” firmy Piotra Janickiego.

Dom zaprojektowany został w stylu zakopiańskim i jest rzadkim przykładem murowanego domu w tym stylu.

W 1919 roku, willę kupuje wdowa Wincentyna Glisczyńska z domu Rutkowska. W akcie notarialnym widnieje adnotacja, że pani Wincentyna zwróciła uwagę na błędnie zapisane jej nazwisko a mianowicie Gliszczyńska a powinno być Glisczyńska. Rodzice Wincentyny byli ziemianami i posiadali majątek ziemski w Kamiennej.

W 1938 roku willa zostaje sprzedana małżeństwu Zofii i Władysławowi Laskowiczom. Władysław urodzony w Wilnie w 1887 roku był synem ziemian, sam pracował jako urzędnik i mieszkał wraz z żoną w majątku Żyżnie w okolicy Wilna. Ślub z Zofią wzięli w 1932 roku w Warszawie. Władysław zmarł w Milanówku w 1946r.

W 1946 roku połowę willi nabywa Kazimiera Włodek – wdowa z dwoma zamężnymi córkami i synem żonatym z Marią Iwaszkiewicz. Obie córki: Maria Piwowarczyk (1914-1986) oraz Barbara Guzy (1913-1977), podobnie jak ich rodzice były farmaceutkami.

W latach 1938-1962  w willi Ostromir, mieszkanie na pietrze zajmowała rodzina Kremky.

Dr Jerzy Wiesław Kremky (1897-1941) polski zoolog i entomolog. Kustosz Państwowego muzeum Zoologicznego w Warszawie, nauczyciel biologii w gimnazjum i liceum w Milanówku.

Prof. Jerzy Zbigniew Kremky – absolwent Liceum Jedwabniczego w Milanówku, pracował nad rozwojem jedwabnictwa w Polsce.

Mirosław Nadalewicz-Kremky (29.04.1922-01.01.2012), Sprawiedliwy Wśród narodów Świata, ukrywał się w willi Ostromir w okresie marzec- maj 1940 roku, 

Kazimierz Dąbrowski (Ludwik Bryskier), (ur.1921), ukrywany w 1942-1943 roku przez Mirosława Nadalewicza-Kremky w willi Ostromir.

Czesław Piwowarczyk (1906-1975) – studiował na Politechnice Warszawskiej, architekt, grafik, rzeźbiarz, w czasie II wojny światowej żołnierz AK, pseudonim “Olszyna”, obwodu “Bażant”.

Sykstus Guzy- prokurator wojskowy.

Architektura

Willa zbudowana została w stylu zakopiańskim, promowanym na przełomie XIX i XX wieku jako styl narodowy. Jest to piętrowy  budynek z mansardowym dachem, posadowiony na wysokiej podmurówce, wykonanej z częściowo z kamienia polnego. Dach o typowo zakopiańskim kształcie i nachyleniu, z pięcioma drewnianymi, stylowymi sterczynami tzw. pazdurami, z ozdobnymi zakończeniami krokwi. Ściana frontowa zdobiona motywami zakopiańskimi – obramowanie okien, balustrady oraz ogrodzenie z przetworzonym motywem parzenicy.

Willa wybudowana na początku XX wieku spełniała wszystkie ówczesne standardy wygody i funkcjonalności. Była zelektryfikowana oraz posiadała instalację wodno-kanalizacyjną. Na strychu znajdował się rezerwuar grawitacyjny wody, zapewniający bieżącą wodę w budynku. Do zbiornika początkowo wodę pompowano ze studni ręcznie, potem za pomocą hydrofora. W budynku znajdowały się łazienki, do których wodę podgrzewano w tak zwanych wężownicach czyli rurach przechodzących przez kuchnie węglowe, lub w zbiornikach pod którymi znajdowały się palniki spirytusowe bądź naftowe. W głównej łazience na parterze znajdowała się wanna wpuszczana w podłogę, a w kuchni mieszczącej się w przyziemiu – winda, którą podawano potrawy wprost do jadalni.  Budynek ogrzewano piecami kaflowymi. Ponadto w domu zastosowano praktyczne rozwiązania architektoniczne, typowe dla budownictwa z tego okresu takie jak spiżarki, “zimne szafki” pod oknami w kuchni, przygórki skośnego dachu. Budynek otoczony był ogrodem o charakterze leśno-parkowym,  oraz sadem.

Elewacja willi – kolorystyka, „modne” betony

Fresk – co wiemy, jak mógł wyglądać, stan obecny